Ιερέας Π. Γκέζος

Κυριακή του ΤΥΦΛΟΥ

Βλέπει τα υλικά αγαθά

όχι σαν κάτι που μπορεί νὰ αρπάξει,

αλλά σαν κάτι που

μπορεί να προσφέρει η να το πράξει.

 

im alt="Περιγραφή: Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη του τυφλου" height="223" src="file:///C:" width="324" /></p> <p> &n"sp;

Ας Τον παρακαλέσουμε, να αποτινάξει από επάνω μας

το βαρύ σκοτάδι των παθών,

που μας βυθίζουν στο ανεξιχνίαστο σκοτάδι.

 

Δεν επιτρέπει στον τυφλό

 η τύφλωσή του να γνωρίσει επαρκώς

                                                ούτε τον κόσμο τον υλικό,

ούτε την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο,

και ευρισκόμενος σ’ αυτή την κατάσταση

           συναντά το Χριστό και του ζητάει το φωτισμό.

Ανταποκρινόμενος ο Χριστός στο αίτημα του τυφλού

τον «ὠμμάτωσε» (τοῦ δώσε μάτια).

«θαύματα ποιῶν ὁ λυτρωτής,

                                        ἰάσατο καὶ τυφλὸν ἐκ γενετῆς,

πηλὸν ἐπιχρίσας καὶ εἰπὼν

 πορεύθητι καὶ νίψαι ἐν τῶ Σιλωάμ,

 ὅπως γνώση μὲ Θεόν,

                         ἐπὶ γῆς βαδίζοντα, σάρκα φορέσαντα,

διὰ σπλάγχνα οἰκτιρμῶν»

(Ωδὴ α’ Κανόνος Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ).

Και ο τυφλός φωτίζεται τόσο, ώστε όχι μόνο

                        να μπορεί να δει τον κόσμο τον υλικό,

αλλά να μπορεί να αναγνωρίσει

    τον φωτοδότη του σαν του φωτός τον δημιουργό.

Όταν γίνεται λόγος στη λειτουργικὴ ζωὴ

της Εκκλησίας για τελώνες,

               για φαρισαίους, για ασώτους, για πόρνες,

 για παραλύτους, για νομικούς ή για τυφλούς

συνήθως αισθανόμαστε ότι όλα αυτά

αναφέρονται σε κάποιους άλλους

 και ότι ευτυχώς εμείς

                      δεν συμπεριλαμβανόμαστε  σ’ αυτούς.

Όμως η κατάσταση η δική μας, είναι ανάλογη

 και ίσως χειρότερη εκείνης του τυφλού.

 Ο τυφλός είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από μας,

γιατί αν και δεν βλέπει αναγνωρίζει

                                                   τη θεότητα του Χριστού.

Πραγματικά, η φυσική όραση

                 δεν μας εξασφαλίζει ουσιαστικό φωτισμό

και με τα σωματικά μάτια ανοικτά

         μπορούμε να  βρισκόμαστε σε σκοτάδι φρικτό,

 σχετικά με τον εαυτό μας,

                              τον κόσμο και το συνάνθρωπο μας.

 Όταν αγγίζει τον άνθρωπο

                               η χάρη του αναστημένου Χριστού

και τον φωτίσει, έτσι ώστε τον εαυτό του να δει,

όπως πραγματικά είναι, ταπεινώνεται,

                                                              γίνεται επιεικής

με τους άλλους και δεν αισθάνεται την ανάγκη

     να ταπεινώσει εκείνους και αυτός να ανυψωθεί.

Τέλος ξέρουμε ότι έχει βεβαιωθεί:

                «ὅταν πάντας ἀνθρώπους καλοὺς θεωρῆ,

 καὶ οὐ φαίνηταί τις αὐτῶ ἀκάθαρτος

      καὶ βέβηλος» όπως  ο Ισαὰκ ο Σύρος ομολογεί.

 Όταν ο άνθρωπος,

                        απ’ τον αναστημένο Χριστό, ζητήσει

να θεραπεύσει την τύφλωση του και να τον φωτίσει,

τότε βλέπει,

                 του υλικού κόσμου, την πραγματική φύση.

Βλέπει τα υλικά αγαθά

                           όχι σαν κάτι που μπορεί νὰ αρπάξει,

αλλά σαν κάτι που

                           μπορεί να προσφέρει η να το πράξει.

Βλέπει έναν όμορφο άνθρωπο όχι

                          σαν αντικείμενο με τον οποίο μπορεί,

μια δική του επιθυμία, να ικανοποιήσει,

αλλά τον κοιτάει όλο και

                              με πιο πολύ έκσταση και αναζητεί

τὸ ασύγκριτα ωραιότερο πρόσωπο

Εκείνου που τον έχει δημιουργήσει. Να, λοιπόν,

                   γιατί το λειτουργικό κλίμα της Κυριακής

του Τυφλού θέλει να παρουσιάσει

                    τη δική μας τύφλωση πολύ πιο σοβαρή

από εκείνη του τυφλού της ευαγγελικής περικοπής.

Να γιατὶ λέει ο υμνωδός

«τοὺς νοερούς μου ὀφθαλμούς,

            πεπηρωμένους Κύριε, ἐκ ζοφερᾶς ἁμαρτίας,

σὺ φωταγώγησον, ἐνθείς,

          οἰκτίρμον τὴν ταπείνωσιν, καὶ τοῖς μετανοίας

καθάρας με δάκρυσιν»,

           στο Εξαποστειλάριον της Θείας Λειτουργίας.

(Ἐξαποστειλάριον Τετάρτης προ τῆς Αναλήψεως.)

Όμως ο τυφλός ζητάει από το Χριστό

                να θεραπεύσει τη σωματική του τύφλωση

και ο υμνωδός του ζητάει να του θεραπεύσει

                               την τύφλωση του την πνευματική,

γιατὶ και οι δύο βρίσκονται σ’ ένα

αρκετά προχωρημένο επίπεδο, στο οποίο

                  ίσως εμείς δεν έχουμε ακόμη φτάσει εκεί .

Γι’ αυτό εμείς ίσως δεν μπορούμε να ζητήσουμε

απ’ τον αναστημένο Χριστό να θεραπεύσει

την τύφλωση μας,

                   αλλά να μάς βοηθήσει να διαπιστώσουμε

ότι είμαστε τυφλοί. Μακάρι, αγαπημένοι αδελφοί,

 και τα δικά μας μάτια ν’ ανοίξουν,

                            τον υπέροχο Ευεργέτη μας να δούμε

 και όσο ζούμε λατρευτικά να Τον προσκυνούμε.

 
 
Αγαπητοί Ενορίτες,
 
Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, για 2η συνεχή χρόνια, θα τελέσουμε κατά την περίοδο της νηστείας των Χριστουγέννων  Ιερό Σαρανταλείτουργο. Η τέλεση καθημερινά επί 40 ολόκληρες ημέρες της Αναίμακτης Θυσίας, της Θείας Λειτουργίας, προσφέρει τα μέγιστα σε μια τοπική Εκκλησιαστική κοινωνία. Η κάθε Θεία Λειτουργία ενώνει γη με ουρανό, ενώνει τον Θεό με τον άνθρωπο, ενώνει στρατευόμενη και θριαμβεύουσα Εκκλησία, ενώνει ακόμα τον κάθε άνθρωπο με τον συνάνθρωπό του. Τον ενώνει μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πρέπει να τον αισθάνεται ως μέρος του σώματός του. Η Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μας το παρέχει αφθόνως η Αγία μας Εκκλησία, για να ενωθούμε με τον Χριστό, να γίνει το Σώμα Του σώμα μας και το Αίμα Του αίμα μας. Και αφού εμείς και οι «συγκοινωνήσαντες» είμαστε ένα με τον Σωτήρα μας, είμαστε και ένα μεταξύ μας. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που το βλέπουμε φανερά στις πρωτοχριστιανικές κοινωνίες. Με πρότυπο εκείνες λοιπόν πρέπει να οργανώσουμε και την σύγχρονη κοινωνία μας. Έχοντας ως θεμέλιο λίθο την Θεία Κοινωνία, που δεν είναι μια φολκλορική συνήθεια για το καλό, δεν είναι «πασχαλίτσα», δεν είναι για 2-3 φορές το χρόνο, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που μας κάνει σύν-Αιμους και σύ-Σωμους με τον Σωτήρα και είναι τα βασικά στοιχεία για την καθημερινότητα της ζωής μας ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Ας μην χάσουμε και φέτος αυτή την ευκαιρία που μας χαρίζει η Ενορία μας και να συμμετάσχουμε όλοι, όσο μπορούμε στο Ιερό Σαρανταλείτουργο που θα ξεκινήσει στις 15 Νοεμβρίου μέχρι και τα Χριστούγεννα.
 

 Διά την συνειδητή συμμετοχή μας σ’ αυτό το Ιερό Σαρανταλείτουργο, καλό θα ήταν : 1ον να συμμετάσχουμε με την ενεργή παρουσία μας στις 40 Θείες Λειτουργίες που θα τελεστούν και να προετοιμαζόμαστε με εξομολόγηση και νηστεία για να κοινωνούμε τακτικά.
2ον Καλό θα είναι όλοι να αναλάβουμε να φέρουμε τα απαραίτητα για τις Θείες Λειτουργίες, κάθε οικογένεια από ένα τουλάχιστον μπουκάλι λάδι για να ανάβουμε τα καντήλια, από ένα μπουκάλι νάμα για την Θεία Κοινωνία και από  αρκετά ζυμωτά πρόσφορα σε τακτά διαστήματα όσοι ζυμώνουν.
3ον Συμπληρώνοντας τα ειδικά χαρτιά με την ένδειξη Ιερό Σαρανταλείτουργο, που θα υπάρχουν στον πρόναο με τα ονόματα των οικογενειών μας ζώντων και κεκοιμημένων, το αργότερο μέχρι 14 Νοεμβρίου, ώστε να τα τακτοποιήσουμε και να μπορούμε να διαβάζουμε τα ονόματά σας από την πρώτη Θεία Λειτουργία μέχρι και την τελευταία.
 
                              Εκ του Ιερού Ναού