Ιερέας Π. Γκέζος

Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων (Α΄ Οικ. Συν.)

 

Ὁ αποχωρισμός μὲ τὸν Θεὸ

εἶναι αποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας.

 

    Ο αποχωρισμός είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας

που κυριαρχεί στην ανθρώπινη ζωή,

                                            είναι μια πραγματικότητα.

 Στη ζωὴ του Θεού δεν υπάρχει αποχωρισμός,

                    γιατί ο Θεός είναι αδιάσπαστη ενότητα.

Ο άνθρωπος με την αμαρτία

                                    φέρνει στη ζωή του το χωρισμό,

αλλά ο Θεός

                 δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο αυτό

να διορθώσει τις κακές συνέπειες

          της αμαρτωλότητάς του κάνοντας το  σωστό.

Έτσι χρησιμοποιεί το θάνατο

                                            για να κάνει θνητό το κακό

και χρησιμοποιεί τον αποχωρισμό

σαν ένα τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος

         θα αναπτύξει το προσωπικό του εμπλουτισμό.

Το έμβρυο αποχωρίζεται από τη μητέρα

και έτσι γνωρίζει έναν κόσμο ασύγκριτα ευρύτερο

και πλουσιότερο απ’ αυτόν της μητρικής γαστέρας.

Αργότερα το παιδί αποχωρίζεται εν μέρει

                                            από τον κόσμο του σπιτιού

 για να γνωρίσει τον ασύγκριτα ευρύτερο

                         και πλουσιότερο κόσμο του σχολειού.

Στην εφηβεία το παιδί  γεννιέται ψυχολογικά

 και αποχωρίζεται ψυχολογικά και συναισθηματικά

από τους γονείς του, για να μπει,

                                 στον κόσμο των ενηλίκων τελικά.

    Χωρίς το σχετικό ψυχολογικό αποχωρισμό

 του παιδιού απ’ τους γονείς αυτό δεν είναι δυνατό,

όπως δεν είναι δυνατό για τους αποστόλους

να δεχθούν τον παράκλητο, αν δεν χωριζόντουσαν

                      με κάποιο τρόπο από τον Ιησού Χριστό.

    Έτσι συμβαίνει με όλες μας τις σχέσεις.

Όταν επιτρέπουμε στον άλλο να αποχωρισθεί

 από μας κατά κάποιο τρόπο, για να ανταποκριθεί

 στο κάλεσμα που απευθύνει σ’ αυτόν η ζωή,

 τότε ο αποχωρισμός είναι η δυνατότητα 

για περισσότερη ανάπτυξη

                                          και ουσιαστικότερη ενότητα.

Αντίθετα, όταν αρνούμαστε

                                              στον άλλο τη δυνατότητα

να απομακρυνθεί,

  κατά κάποιο τρόπο, από μας για να ανταποκριθεί

στο κάλεσμα της ζωής προς αυτόν,

 τότε, ματαιώνοντας την ανάπτυξη του,

 τον οδηγούμε στο θάνατο,

στον ουσιαστικότερο και αμετάκλητο αποχωρισμό

και εκείνον

                 και μας τους ιδίους και τη σχέση μ’ αυτόν.

Γι’ αυτό η Εκκλησία

                             με την Α’ Σύνοδο την Οικουμενική

διακήρυξε με έμφαση ότι ο Ιησούς Χριστός

 δεν είναι ένας ηθικοδιδάσκαλος,

                   αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός

που σαρκώνεται διαρκώς,

ζητώντας

        τη σχέση της τέλειας αγάπης με τον άνθρωπο.

Λέγει  ο Χριστός μας στο Θεό:

                              Τελείωσα το έργο ο δέδωκάς μοι.

Μας διδάσκει να υψώνουμε κι εμείς

το βλέμμα μας προς τον ουρανό,

       για να αφοσιωνόμαστε ολοκληρωτικά στο Θεό.

Να ατενίζουμε προς τα άνω όχι μόνον

                                             με τα σωματικά μας μάτια

αλλά κυρίως με τα μάτια της ψυχής μας  

                                             να υψώνονται στον ουρανό.

Ο Χριστός δεν ζητάει από τον ουράνιο Πατέρα του

οι μαθητές του,

             τοπικός από τον κόσμο, να απομακρυνθούν.

Δεν εύχεται,

      από την πολεμική του κόσμου, να απαλλαγούν,

αλλά,

από την αμαρτία και την πλάνη , να προφυλαχθούν

και σταθεροί στο ιερό έργο τους να αναδειχθούν,

με την ενότητα

  της ορθόδοξης πίστης και της αγάπης να σωθούν,

με αποτέλεσμα

             όλοι οι χριστιανοί ορθόδοξοι να λυτρωθούν.

    Μακάρι και στις ψυχές τις δικές μας

                                να κατοικεί πάντοτε αυτή ἡ χαρά,

 αλλά και στις ψυχές που ναι στο σκοτάδι

                  να έλθει να τις βρει, να τις φωτίσει νοερά,

και να γίνει στο τέλος ο καημός του Χριστού πράξη:

Να γίνομε όλοι ένα μαζί με τον Χριστό μας,

τον αθάνατο Βασιλέα, μαζί με την αγία Τριάδα μας.

 

 
 
Αγαπητοί Ενορίτες,
 
Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, για 2η συνεχή χρόνια, θα τελέσουμε κατά την περίοδο της νηστείας των Χριστουγέννων  Ιερό Σαρανταλείτουργο. Η τέλεση καθημερινά επί 40 ολόκληρες ημέρες της Αναίμακτης Θυσίας, της Θείας Λειτουργίας, προσφέρει τα μέγιστα σε μια τοπική Εκκλησιαστική κοινωνία. Η κάθε Θεία Λειτουργία ενώνει γη με ουρανό, ενώνει τον Θεό με τον άνθρωπο, ενώνει στρατευόμενη και θριαμβεύουσα Εκκλησία, ενώνει ακόμα τον κάθε άνθρωπο με τον συνάνθρωπό του. Τον ενώνει μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πρέπει να τον αισθάνεται ως μέρος του σώματός του. Η Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μας το παρέχει αφθόνως η Αγία μας Εκκλησία, για να ενωθούμε με τον Χριστό, να γίνει το Σώμα Του σώμα μας και το Αίμα Του αίμα μας. Και αφού εμείς και οι «συγκοινωνήσαντες» είμαστε ένα με τον Σωτήρα μας, είμαστε και ένα μεταξύ μας. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που το βλέπουμε φανερά στις πρωτοχριστιανικές κοινωνίες. Με πρότυπο εκείνες λοιπόν πρέπει να οργανώσουμε και την σύγχρονη κοινωνία μας. Έχοντας ως θεμέλιο λίθο την Θεία Κοινωνία, που δεν είναι μια φολκλορική συνήθεια για το καλό, δεν είναι «πασχαλίτσα», δεν είναι για 2-3 φορές το χρόνο, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που μας κάνει σύν-Αιμους και σύ-Σωμους με τον Σωτήρα και είναι τα βασικά στοιχεία για την καθημερινότητα της ζωής μας ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Ας μην χάσουμε και φέτος αυτή την ευκαιρία που μας χαρίζει η Ενορία μας και να συμμετάσχουμε όλοι, όσο μπορούμε στο Ιερό Σαρανταλείτουργο που θα ξεκινήσει στις 15 Νοεμβρίου μέχρι και τα Χριστούγεννα.
 

 Διά την συνειδητή συμμετοχή μας σ’ αυτό το Ιερό Σαρανταλείτουργο, καλό θα ήταν : 1ον να συμμετάσχουμε με την ενεργή παρουσία μας στις 40 Θείες Λειτουργίες που θα τελεστούν και να προετοιμαζόμαστε με εξομολόγηση και νηστεία για να κοινωνούμε τακτικά.
2ον Καλό θα είναι όλοι να αναλάβουμε να φέρουμε τα απαραίτητα για τις Θείες Λειτουργίες, κάθε οικογένεια από ένα τουλάχιστον μπουκάλι λάδι για να ανάβουμε τα καντήλια, από ένα μπουκάλι νάμα για την Θεία Κοινωνία και από  αρκετά ζυμωτά πρόσφορα σε τακτά διαστήματα όσοι ζυμώνουν.
3ον Συμπληρώνοντας τα ειδικά χαρτιά με την ένδειξη Ιερό Σαρανταλείτουργο, που θα υπάρχουν στον πρόναο με τα ονόματα των οικογενειών μας ζώντων και κεκοιμημένων, το αργότερο μέχρι 14 Νοεμβρίου, ώστε να τα τακτοποιήσουμε και να μπορούμε να διαβάζουμε τα ονόματά σας από την πρώτη Θεία Λειτουργία μέχρι και την τελευταία.
 
                              Εκ του Ιερού Ναού